Dejavu

30/10/2009 ·

 
Herzamanki köşemde oturmuş camdan dışarı bakarak acaba yine ayni yılımı yaşıyorum diye düşünmekteyim. Mevsim kış takvimde yapraklar azalmış, yine bir yılın sonuna yaklaşmışız. Sokaklar ağaçlardan düşen rengarenk kuru yapraklarla dolu. Gökyüzü parçalı bulutlu havada yağmur hatta kar kokusu var. Insanlar ise sımsıkı giyinmiş kafaları yere eğik mutsuz bir yüz ifadesiyle ordan oraya koşuşturmakta. Gercekten mutsuzlarmı yoksa benmi onları mutsuz görüyordum, kendi ruh halimden olsa gerek. Monotonlaşmış robot haline gelmiş insanların arasında renksiz bir hayatın içinde kaybolmuşum sanki. Günler aylar hatta yıllar elbette geciyor haziran ayı geldiğinde bunu daha iyi anlıyorum çünkü ozaman bir yaşıma daha giriyorum. Ama sanki hep aynı yılı yaşıyor ve hiç büymüyorum. Değiştirmek istediğim okadar çok şey vardıki ama hep yolun yarısında geri dönüyorum bırakın dağa tırmanmayı yokuşu dahi çıkamadım. Sisli bir kalabalığın içinde kaybolmuşum bir türlü yönümü bulamıyorum. Git gellerim hiç bitmiyor kafamda binlerce soru çogunun cevabını bilsemde ruhum bir türlü kabullenmek istemiyor. Içimde koca bir düğüm acı bir hüzün sanki birdaha hiç bahar gelmicek bahçelerde çiçekler açmıcak yaz geri dönmeyecek gibi bir korku. Yok bunun adı bunalım yada depresyon olamaz çünkü ben bunları geçen yıl hayatımdan geri dönmemek şartıyla kovmuştum. Yine aynı çarkın içine düşmüş olamam, bu nasıl bir kabus nasıl bir dejavu...
 
Gül B.

Yorum (3) Yorum yaz!

« Önceki ::